التسبيحات الاربعة (رسالة فی)

● التسبيحات الاربعة (رسالة فی) = وجوب الجهر بالتسبيحات فی الاخيرتين = الاخفات و الجهر فی الثالثة و رابعة الركعات / فقه / عربی at-tasbīḥāt-ul arba‘a (r.-un fī) = wujūb-ul jahr bi-t-tasbīḥāt fī-l āxīratayn بحرانی، محمد بن احمد، 1112 - 1186 قمری bahrānī, mohammad ebn-e ahmad (1701 - 1773) تاریخ تألیف: جمادی الثانی 1173ق در رکعت آخر نماز سه رکعتی و دو رکعت آخر نمازهای چهار رکعتی آیا باید تسبیحات اربعه را به جهر خواند یا اخفات؟ این مسأله مورد اختلاف علماست و مؤلف در این رساله مفصلاً آن را بررسی و ادله هر دو طرف را متذکر شده و به رد و ایراد در آنها پرداخته است. مؤلف از علمای اخباری و برادر شیخ یوسف بحرانی ـ صاحب حدائق ـ است، اول دعوی اجماع بر وجوب اخفات در تسبیحات اربعه را رد نموده و سپس در بدلیت تسبیحات از قرائت خدشه می‌کند که مورد تمسک علمای اصولی در وجوب اخفات است. مؤلف در این رساله، از برادرش «شیخ یوسف بحرانی» با تجلیل بسیار نام برده و از اقوال و آثار او بهره زیادی گرفته که از جمله آن، رساله «میزان الترجیع فی افضلية التسبيح» است. آغاز: الحمدلله الذی یعلم السر و اخفی و الصلاة علی محمد المصطفی و آله الخلفاء الحنفاء الذين بهم اظهر الدین بعد الخفا انجام: ولكن لاحرج على من افاد و ارشد و لا عیب علی من حذر و انذر و لنختم الکلام [ریحانه الادب، ج 1، ص 232؛ طبقات اعلام الشيعة (قرن 12)، ص 668؛ دنا 1170/2؛ الذریعه ج 11: 99؛ ریحانة الادب ج 1- 143]