ترجمان الاشواق

● ترجمان الاشواق / شعر، عرفان و تصوف / عربی tarjumān-ul ašwāq ابن عربی، محمد بن علی، 560 - 638 قمری ebn-e ‘arabī, mohammad ebn-e ‘alī (1166 - 1241) تاریخ تألیف: 611ق؛ محل تألیف: مکه مکرمه مجموعه‌ای از اشعار عاشقانه و غزلیات صوفیانه اوست. ابن عربی در هنگام ورود به مکه در سال 598 با شماری از دانشمندان و متألهان از مرد و زن آشنا شد. وی به ویژه از مکین الدین ابوشجاع زاهر بن رستم ابورجاء اصفهانی و خواهر مسنش فخرالنساء دختر رستم یاد می‌کند که وی با مکین الدین کتاب ابواسحاق ترمذی که صحاح است خوانده بود و از هر دوی این خواهر و برادر اجازه عام گرفت. مکین الدین دختر جوانی داشت که نامش نظام و لقبش عین الشمس و البهاء بود و فوق العاده زیبا و از جهت زهد و گفتار فصیح مشهور بود. ابن عربی او را از جهت دانش و کارهای ادبی و مواهب معنوی می‌ستاید و در اشعار این کتاب با سبک واژگان عاشقی‌ای که به کار برد وی را مشهور کرد. وی می‌گوید که هر زمان که من نامی را در این کتاب می‌برم اشارتم بدوست و هر زمان به منزلی سوگواری می‌کنم مقصودم منزل اوست. آغاز: الحمد لله الحسن الفعال، الجميل الذی يحب الجمال، خلق العالم فی اکمل صورة و زينه، و ادرج فيه حکمته الغيبية عند ما کونه ... اما بعد فانی لما نزلت مکة سنة ثمان و تسعين و خمسمايه، الفيت بها جماعة من الفضلاء انجام: لقد تاه الجمال بها ×× وفاح المسك والحادی ... . فانتفع فهذا كان سبب شرحی لهذا الترجمان و لله الحمد و المنة و به الحول و القوة من الزايد و الناقص. چاپ: به تصحیح نیکلسون، لندن: 1941م؛ بیروت: 1312ق؛ تهران، روزنه: 1377 [دنا 1111/2 (3 نسخه)] شرح و حواشی: 1- ذخائر الاعلاق فی شرح ترجمان الاشواق = فتح الذخائر و الاعلاق؛ ابن عربی، محمد بن علی (560-638)