اجازة لبنی زهرة

● اجازة لبنی زهرة = اجازة لابی الحسن علی بن ابراهیم / اجازات / عربی ijāzat-ul ḥadīṯ li-banī zuhra = ijāzat-un li-abi-l-ḥasan ‘alī ibn-i ibrāhīm علامه حلی، حسن بن یوسف، 648 - 726 قمری ‘allāme-ye hellī, ḥasan ebn-e yūsof (1251 - 1326) تاریخ تألیف: 15 شعبان 723ق اجازه حدیث مبسوط و معروفی است از علامه که برای پنج تن از بنی زهره، یعنی علاء الدین ابی الحسن علی بن ابراهیم و فرزندش شرف الدین حسین بن علی و برادرش بدرالدین محمد بن ابراهیم و فرزند وی امین الدین احمد بن محمد و فرزند دیگرش عزالدین حسن بن محمد نگاشته است. آغاز کتاب: بسمله، اما بعد حمد الله علی تواتر نعمائه و تظافر الائه و السلام علی اشرف انبیائه و سید رسله محمد. فان العبد الفقیر الی الله حسن بن یوسف بن علی المطهر غفره الله تعالی و لو الدیه و اصلح امر داریه، یقول ان العقل و النقل متطابقان علی ان کمال النفس هو بامتثال الا و امر الالهیة و الانقیاد الی التکالیف الشرعیة انجام کتاب: فلیرووا أدام الله أيامهم ذلك عنی محتاطين فی الرواية، عظم الله أجرهم ... چاپ: ضمن اجازت بحار الانوار (ج 107: 137-60) [دنا 193/1 (11 نسخه)؛ الذريعة 176/1؛ مكتبة العلامه الحلى ص 27-28؛ الاجازة الكبيرة، علامه حلی، تحقیق کاظم عبود فتلاوی، نجف 1426ق 120ص]