تذکرة المعاد

● تذکرة المعاد / کلام و اعتقادات / فارسی tazkerat-ol ma‘ād فراهی، محمد جعفر بن سلیمان، ق12 قمری farāhī, mohammad ja‘far ebn-e soleymān (- 18c) رساله کلامی در معاد و دارای چند «فصل» شامل موارد کلی از هدف حیات، وضعیت وفات، اوصاف جهنم و بهشت و روش عزاداری تنظیم شده است. برخی نکات منتخب آن عبارت است از: «... ای فرزند آدم هیچ عقلی همچون تدبیر نیست و هیچ پرهیزکاری همچون بازداشتن بدی خود از مردم نیست و هیچ کمالی بهتر از ادب نیست و هیچ شفیعی شما را بهتر از توب نیست و هیچ عبادت بهتر از عبادت با علم نیست و هیچ چیز بهتر از آن نیست که با خوف الهی باشی ... و هیچ رفیقی بهتر از عقل نیست و هیچ همراهی بدتر از جهل نیست ... حضرت امام محمد باقر (ع) فرمودند که بوستانهای بهشت که خدایتعالی در قرآن مجید یاد نموده یکی جنة العدنست و یکی جنت الفردوس و یکی جنت النعیم و یکی جنت المأوی ... (در باب نحوه عزاداری مصیبت عزیزان) و سنت است تعزیه و ماتم نگاهداشتن تا سه روز نه زیاده از آن از برای میت ... اما این روشی که در این زمان به هم رسیده است که در ماتم داری شخصی رختهای سیاه می‌پوشند و بعضی دیگر سیاه بر سر خود می‌کنند و مدتی برای او قرار می‌دهند اینها نه سنت است بلکه از نادانی و غفلت است ... و سنت است طعام یا هر چه ممکن باشد برای اهل مصیبت تا سه روز فرستادن خصوصاً همسایگان اگر ممکن باشد و مکروهست در پیش ایشان چیز خوردن که از جاهلیت است و سنت است کسی را که مالی داشته باشد وصیت کند که فلان قدر از مال خودش یعنی سه یک مال را خرج تعزیه من کنید و به مستحقان بخورانید و آنچه در این زمانه متعارف شده طعام میت را روز سیم بخورد مردم می‌دهند آن را آب آش نام کرده‌اند مکروهست خوردن آن بلکه اگر اراده آن داشته باشد باید که بعد از سه روز یعنی روز چهارم و پنجم و هفتم یا نهم و سایر روزها که خواهد بمردم بخوراند ...». در پایان رساله دعای عدیله نقل شده است.