تذکرة الشعرای مولانا قایلی

● تذکرة الشعرای مولانا قایلی / تراجم / فارسی tazkerat-oš šo‘arā-ye mowlānā qāyelī شیخ زاده فایض نیمردانی، ق 10 قمری šeyx-zāde fāyez-e nīmardānī (- 16c) از نام و نشان مؤلف این تذکره که خود را به نام «قایلی» خوانده اطلاع درستی به دست نیامد. مدون تذکره اشعار 70 تن از شعرا را بدون ذکر شرح حال و مشخصات دیگر در این رساله گردآوری کرده و از بعضی یک بیت و از برخی دو بیت بیشتر شعر نیاورده است. نخستین شاعری که شعرش در این تذکره ثبت است میر همایون اسفراینی است و این بیت از اوست: به زنجیرم چو کرد از بی قرار دلستان من ×× دل زنجیر شد سوراخ سوراخ از فغان من. آخرین شاعری که شعرش را نوشته خواجه کمال الدین حسن بن خواجه نظام الملک است و از اوست: تیغی است آبدار زبان در دهان ما ×× خود را نگاه دار زتیغ زبان ما. (طاهری شهاب)