تخمیس الوتریات فی مدح افضل المخلوقات

● تخمیس الوتریات فی مدح افضل المخلوقات = مدائح النبی / شعر / عربی taxmīs-ul witrīyyāt fī madḥ-i afḍal-il maxlūqāt = madā'iḥ-un nabī تخمیسی است از قصائد «الوتریات فی مدح افضل المخلوقات» مجد الدین محمد بن ابی بکر بن رشید واعظ بغدادی وتری (- 662ق). این قصاید 29 قصیده به ترتیب حروف تهجی (هر قصیده شامل 21 بیت) هستند که در مدح حضرت پیامبر سروده شده‌اند و به نام‌های «الوتریات»، «معدن الافاضات فی مدح اشرف الکائنات»، «بستان العارفین فی معرفة الدنیا و الدین» و «القصاید الوترية فی مدح خیر البریة» مشهور هستند. تخمیس این قصاید به همان ترتیب اصل صورت گرفته و شاعر در اشعارش خود را «سعد»، «مخلص» و «مسعد» معرفی می‌کند آن جا که می‌گوید: «ایا «سعد» کن فی حبه الیوم مسعد ×× و کن لی الی نجد بحقک منجد / الا «مخلصاً» یدعو بخالص قلبه ×× عسی الله ان یشفی به فرط كربه / ارى «المخلص» الداعى المطیع لامره ×× یهیم اذا جن الظلام بذکره / الا «مسعداً» يبکی علی من تلوثت ×× صحیفة بالذنب ثم تمرشرت / تری الناس فیکم یا ایها الناس «مسعد» ×× بدعوة مشتاق و انه مکمد». اگر نام شاعر «سعد» باشد گویا همان سعد بن محمد بن عبدالله نابلسی دیری معروف به ابن دیری (متوفای 868ق) است که کحاله در معجم مؤلفین 757/1 برای وی کتابی با عنوان «قصیدة مخمسة فی مدح النبی» ذکر کرده است. شاعر در این اشعار فضایل و اوصاف حضرت پیامبر را برشمرده و در جای جای آن سوز و التهاب درونی خود را از دوری خود از قبر حضرت پیامبر ابراز نموده است. [دنا 1040/2]