تحفة الملوک

● تحفة الملوک = هدية الملوک و هداية السلوک = نصيحة الملوک / اخلاق / فارسی tohfat-ol molūk = hedyat-ol molūk va hedāyat-os solūk = nasīhat-ol molūk اصفهانی، علی بن ابی فحص، ق8 قمری esfahānī, ‘alī ebn-e abī fahs (-14c) مجموعه‌ای است در پانزده «باب» در پند و حکم شامل آراء و گفتار حکماء و بلغاء و حکایات از جمله نوادر اشعاری که آورده در سه موضع از ابوشکور بلخی شعر نقل کرده است که در برخی از تذکره‌های موجود نیست. عناوین ابواب: 1. خرد؛ 2. دانش؛ 3. نادانی؛ 4. سخن؛ 5. حکمت و امثال و پند؛ 6. دوستی؛ 7. دشمنی؛ 8. نصیحت فرزند؛ 9. پادشاهی و کیفیت آن؛ 10. خدمت پادشاه؛ 11. صبر و شتاب؛ 12. نیکی و بدی؛ 13. خوی نیک و بد؛ 14. نهفته داشتن راز؛ 15. دنیا و حرص و آز. از کتاب استفاده می‌شود که مؤلف از اهل سنت و جماعت است. آغاز: شکر و سپاس بیقیاس حضرت آن خداوندی را که حمد و ثنای وجود وجوب اوست و وجود جمله ممکنات مستفاد از فیض وجود او ... و این کتاب مشتمل است بر پانزده باب. انجام: اگر مرگ داد است بیداد چیست ×× ز داد این همه بانگ و فریاد چیست چاپ: در 1317 ش، در 113ص، بدون نام مؤلف، از روی نسخه بریتانیا به چاپ رسیده است. [دنا 1002/2 (8 نسخه)؛ مجله ادبیات تهران س 8 ش 3 ص 14؛ فهرست مقالات فارسی-مجله ادبیات تبریز س 13 ش 3 ص 280؛ مهر س 1 ش 2 ص 471 و ش 7 ص 505؛ نسخه‌های منزوی 1565؛ فهرستواره منزوی 373/6 با همین سرآغاز و مؤلف را علی بن ابوحفص سپاهانی دانسته که البته رساله او سرآغازی جز این دارد و در 696/6 با عنوان «هدية الملوک و هداية السلوک» با آغازی دیگر ولی دقیقاً با همین فصل بندی و عناوین، آن را از ابوبکر بن صالح خالدی (درگذشت پیرامون 1100ق) دانسته است. که با توجه به نسخه هایی از آن با تاریخ 761، و 885، و 1049 و ... انتساب آن به خالدی منتفی است]