اجازه

● اجازه = ارشادنامه / عرفان و تصوف / فارسی ejāze = eršād-nāme بیدوازی، فقیر شاه علی بن محمد، ق 10 قمری bīdvāzī, faqīr šāh ‘alī ebn-e moḥammad ( - 16c) از فقیر شاه علی بن محمد بیدوازی (بیدواز: 1.کوهی ست در فرارود، 2. دهی است در شهرستان قوچان (لغتنامه دهخدا)) به کمال الدین شکرالله اسفراینی(قرن 10ق)، که مدت 15 سال در خدمت او و خانقاه بوده و مأذون به ارشاد طالبان شده است. آغاز کتاب: شکر و سپاس حضرت شکوری را که شکر شاکران انعام و افضالش شکری ست که زبان از بیان آن لال است. انجام کتاب: غافل و عاطل نباشد، فاستقم كما امرت. و السلام على من اتبع الهدى. الفقير شاه على بن محمد البيداوازی. تمت. [فهرستواره 2002/3 «ارشادنامه»، همانجا2002/3؛ مشترک 865/11 بیدوازی؛ نسخه ها 1024/2: چند «ارشادنامه»؛ منزوی 1024]