تحفه عباسی

● تحفه عباسی / عرفان و تصوف / فارسی tohfe-ye ‘abbāsī مؤذن خراسانی، محمد علی بن فرخ، ق11 قمری mo’azzen-e xorāsānī, mohammad ‘alī ebn-e farrox (-17c) اهدا به: محمد مؤمن بیک و شاه عباس دوم تاریخ تألیف: 1 ذیقعده 1075ق یا 1077ق مؤلف که سرسلسله صوفیان ذهبیه است این کتاب را در یک «مقدمه» و دوازده «باب» در معنی تصوف و صوفی و عقاید صوفیان: مقدمه در معنای تصوف و صوفی و عقاید آنان، مشتمل بر پنج «فصل»؛ باب 1. فضیلت علم؛ 2. زهد و ریاضت؛ 3. صمت؛ 4. جوع و سهو؛ 5. عزلت؛ 6. ذکر؛ 7. توکل؛ 8. رضا و تسلیم؛ 9. عبادت کردن چهل صباح؛ 10. استماع آواز خوش و بیان آنکه هر آواز خوشی غنائی که در شرع مذموم است نیست؛ 11. وجد و غشیت؛ 12. احتیاج به پیر و آداب پیری و مریدی؛ خاتمه: در ذکر اقاویل صوفیه. آغاز: بسمله، تحفه حمدی که پاکبازان عالم وحدت و عندلیبان سخن سرای چمن محمدت نثار درگاه پادشاهی است جلت عظمته. انجام: قلم اینجا رسید و واله بماند ×× هم زبان هم بیان شد اینجا کند / زنهار ای «مؤذن» مسکین ×× باش بر حال خویش و خوب ببین / چون سگ اهل کهف در پی شان ×× باش از صدق کلب درگه شان چاپ: شیراز، 1342ق، در هامش سبع المثانی؛ تهران، 1381ش [الذریعه 452/3 شماره 1646؛ نسخه‌های منزوی 1075/2؛ فهرستواره منزوی 182/7؛ دنا 973/2 (11 نسخه)]