تحفة السفر لنور البصر

● تحفة السفر لنور البصر / بلاغت / فارسی tohfat-os safar li-nūr-el basar بسمل شیرازی، علی اکبر بن علی، 1187-1263 قمری besmel-e šīrāzī, ‘alī akbar ebn-e ‘alī (1774-1847) اهداء به: ابوطالب (فرزندش) تاریخ تألیف: 7 رجب 1244ق؛ محل تألیف: بندر ابوشهر در معانی و بیان و بدیع، در یک «مقدمه» و سه «باب» و یک «خاتمه»: مقدمه: در ذکر آنچه قبل از شروع در مقصود دانستنی است؛ باب 1. اقسام استعارات؛ باب 2. بیان کنایات؛ باب 3. صنایع ادبی؛ خاتمه: در تشبیهات و وجوه شبه و تمثیل. نویسنده می‌گوید: پس از سال‌ها سفر و قطع منازل و گذارندن ایام به بطالت چنان دیدم که بقیه عمر به گوشه‌ای نشینم و به امری بپردازدم تا مصاحب ایام عزلت و تنهائیم باشد. آخر فکرم به آنجا رسید که رساله‌ای در مجاز و استعاره و کنایه و تمثیل و صنایع ادبی فراهم آورم و به جهت فرزندم ابوطالب ارمغان گردانم. شکر خدا را که به سال 1244 هـ.ق. هنگام توقف در ابوشهر در خدمت حسنعلی میرزای قاجار فرمانفرمای فارس موفق شدم تا دست به تحریر آن زنم و این رساله را بپردازم. آغاز: مسافران دیار بندگی را در درگاه حضرت اله چه راه آوردی خوشتر از بهر حمد و ثناست و راه نوردان طریق شرمندگی را در دربار خداوند کریم چه بهتر از اعترافت گناه [الذریعه 441/3؛ منزوی 2131]