تحفه خانی

● تحفه خانی = طب خانی / طب / فارسی tohfe-ye xānī = tebb-e xānī محمود بن عبدالله بن عبیدالله بن محمود، ق 10 قمری mahmūd ebn-e ‘abd-ol-lāh ebn-e ‘obeyd-ol-lāh ebn-e mahmūd ( - 16c) اهدا به: سلطان سعید بهادر خان سال تألیف: 902ق نویسنده می‌گوید سه سال در شیراز در خدمت افاضل گذراندم و از محضر جلال الدین محمد الصدیقی الدوانی (= ملا جلال دوانی) و عماد الدین محمود شیرازی بهره‌ها گرفتم و به نزد عماد الدین محمود طرفی از کلیات قانون بوعلی و شرح موجز نفیسی و تشریح جالینوس خواندم و سرانجام به پزشکی دست یافتم پس بر آن شدم که کتابی در این فن به فارسی بنویسم و چون روزگار سلطان سعید بهادر به فرمانروایی کاشغر بود آن کتاب نوشت و به نام او موسومش کردم این کتاب مشتمل بر چهار «باب» و یک «فصل» است باب .. بیان قسم علمی و عملی این فن 2 بیان امراض مختلفه به اعضای انسان؛ 3 بیان امراض مختلفه به رجال و نساء؛ 4 بیان امراض عامه که اختصاص به عضوی دون عضوی و مردی و زنی ندارد؛ فصل پنجم در بیان پاره ای از ادویه مفرده و مرکبه و بعضی از حیوانات و مضرت ایشان. (عبدالله انوار) آغاز بسمله الحمد لله الذى خلق الانسان في احسن التقويم ... اما بعد عریضه میدارد راقم این سواد ... محمود بن محمد عبدالله انجام: و الله اعلم بالصواب و اليه مرجع و المآب [نسخه‌های منزوی 487 (3) نسخه)؛ استوری 232: 2؛ فهرستواره منزوی 3336/5؛ مشترک پاکستان 516/1 (1) نسخه)]