تحفة الحفاظ

● تحفة الحفاظ = اسکندریه / تجوید / فارسی tohfat-ol hoffāz = eskandarīye نصرة بن عمر، ق 9 قمری nosrat ebn-e ‘omar (-15c) تاریخ تألیف: 862ق منظومه‌ای در تجوید است که در گزارش برگل در کتاب «ادبیات فارسی بر مبنای تألیف استوری» آن را از نصرة بن عمر ملقب به اسکندر دانسته است. تمامی نسخه‌های معرفی شده در ایران فاقد نام مؤلف اند. موضوعات آن از جامعیت کامل برخوردار نیست و مؤلف تلاش کرده اهم مطالب علم تجوید را با گزینش از شش کتاب دیگر برای مبتدیان گردآوری نماید (بس فواید اندرو آورده‌ام ×× انتخاب از شش کتابش کرده‌ام). مهمترین موضوعات آن عبارت است از: تعریف تجوید، مخارج حروف، مد، نون ساکن، تنوین، قلب، اظهار، ادغام، اخفا، تاء تأنیث، تفحیم و ترقیق را، تلفظ واژه الله، وقف، اشمام، روم، تکبیر، اسامی و مولد قرا، شمار آیات و حروف هجاء. آغاز: بسمله و به نستعین. ابتدا کردم بعلام الغیوب ×× منزل الایات ستار العیوب / باعث الاموات حی لا یموت ×× کار ساز یونس اندر بطن حوت / قادری کو کرده ما را از کمال×× دور ازالحاد و فارغ از ضلال انجام: آنکه ما را در دعا یاد آورند×× از کمال خود رکاکت ننگرند / سوره اخلاص یا ام الکتاب ×× بهر من خوانند از روی صواب چاپ: با تصحیح سید محمد یوسفی، ضمن گنجینه بهارستان، بخش علوم قرآنی و روائی-1، مسلسل 3، تهران، کتابخانه مجلس شورای اسلامی، 1380ش [الذریعه 430/3]