التحفة البهية فی اثبات الوصية

● التحفة البهية فی اثبات الوصية = البهجة المرضية / حدیث / عربی at-tuḥfat-il bahīyya fī iṯbāt-il waṣīyya = al-bahjat-il marḍīyya بحرانی، هاشم بن سلیمان، -1107؟ قمری bahrānī, hāšem ebn-e soleymān (-1696) تاریخ تألیف: سلخ شعبان 1093ق کتاب، شامل احادیث و نصوص وارده در باب خلافت و وصایت حضرت امیرالمؤمنین و یازده فرزندش (ع) است. احادیث منقوله تا آخر باب پنجم اغلب به طرق امامیه است و ابواب دیگر به طرق اهل سنت است. نام کتب و مدارکی که احادیث این کتاب از آن نقل شده در مقدمه آورده است. در کتب تراجم موجوده کتابی بدین نام برای مؤلف دیده نشد. کتاب، مرتب است بر یک «مقدمه» و شش «باب» و «خاتمه»: المقدمه، دارای چهار «فایده»؛ باب 1. دارای صد حدیث: الحدیث الاول محمد ابن بابویه فی العلل؛ باب 2. دارای صد حدیث: الاول کافی محمد بن یعقوب ایضا باسناده عن برید بن معویه؛ باب 3. دارای صد حدیث: الاول مجالس الشیخ الطوسی باسناده عن محمد بن عمار؛ باب 4. دارای صد حدیث: الاول کتاب معراج ابن بابویه؛ فصل 5. (کذا) دارای صد حدیث: الاول سعد بن عبدالله باسناده عن سلمان الفارسی؛ باب 6. من طریق المخالفین: الاول ما رواه ابن ابی الحدید؛ الخاتمه تشتمل علی بعض الاشعار المتضمنه ان امیرالمؤمنین علیه السلم وصی رسول الله صلی الله علیه و آله من بعض شعراء القدماء. مؤلف در دیباچه بر محمد مؤمن بن مقدس نامی (که ظاهراً یکی از امراء بوده) ثناء گفته است.