تحفه بهائی (منتخب)

● تحفه بهائی (منتخب) / اسطرلاب / فارسی tohfe-ye bahā'ī (mn.) وابسته به: تحفه حاتمیه = تحفه حاتمی = هفتاد باب در اسطرلاب؛ شیخ بهائی، محمد بن حسین (953-1030) در بیست «باب» که برخی از بندهای منظوم و منشور را ندارد و در عنوان‌های آخری هم با آن جدایی دارد. چنین است فهرست باب‌های آن در نسخه: باب 3. الفراق و الاشتیاق؛ 4. وفا و ثبات و فصلی در معنی اعراض؛ 5. در آنکه بی وداع مفارقت افتد و مفصلی در آنکه وداع چیست؛ 6. در مکتوبات که پیش از ملاقات نویسند؛ 7. شکر حق و در آن دو فصل است؛ 8. اقسام شکایت در چند فصل: فصل اول در شکایت روزگار، فصل در شکایت از ملال اختلال، فصل در شکایت از ابنای دهر، از طالع، از ظلم و خرابی؛ 9. عذرخواهی در ده فصل: عذر گناه بزرگ، تبرک اندک، ایجاز و ترک شوق، ترک القاب، ترک مکتوب نوشتن، ترک مکتوب در عنوان، آنکه به ظهر نوشته، آنکه مکتوب به حد ابرام رسیده، آنکه سلام در آخر نویسند، آنکه مکتوب مفرد ننوشت؛ 10. شفاعت و سفارش؛ 11. تهانی در یازده فصل: در تهنیت، تهنیت نوروز، صوم برات، صحت، مسهل، منصب و خلعت، فتح، مراجعت از سفر، زفاف، ختنه کردن؛ باب دوازدهم در تعازی در سه فصل، فصل اول در تعزیت رجال ...؛ 13. تسلی و تمنا و آن فصول است؛ 14. صواب (صورتی) که به کتابت (کنایت) نویسند؛ 15. طلب استعانت، در آن هشت فصل: طلب مطلقا، طلب مراوده و توقع، سفارش، طلب، و وعده وفا کردن، طلب حضور، اجازت به محل حاضر شدن، طلب مکتوب و خبر؛ 16. در شش فصل: صباح و مساء، جهت رفتن مسافر، آنکه در ایام متفرقه نویسند ...؛ 17. جواب مکتوب: سلاطین، شهزادگان، خواتین و خواقین، وزراء و حکام، امرا بزرگ، اتابک مبارک، قاضی قضات، اکابر عالی قدر؛ 18. مدح و ذم اشیاء در هفت فصل: [عقل و عقلاء، علم و علماء] عدل ولات، جود و جواد، شجاعت، مکارم اخلاق، فصل در ذم به اضداد آن، فی الظلم، فی الکبر؛ 19. در نصایح و مواعظ، در چند فصل، تأنی به کارها، غنیمت شمردن فرصت، عمل و مدارا از صحبت ملوک، مکتوب در اصطلاحات نحویه، کتمان، نصیحت مسافر، حسب و نسب، نصیحت با آنکه عالی همت باشد، مکتوب مصطلحات حکمی، مکتوب مصطلحات قلندری؛ 20. احکام و امثله: مثال در تفویض مدرس، تفویض قضات، تفویض احتساب.