تحفة الاذکار

● تحفة الاذکار / دعا / فارسی tohfat-ol azkār کاشانی، سلطان محمد بن حسن، قرن 11- قمری kāšānī, soltān mohammad ebn-e hasan (16c-) اهداء به: شاه سلطان حسین صفوی مؤلف از علما و محدثان نیمه دوم قرن 11ق و از شاگردان فیض کاشانی (1091 ق) است. همچنان‌که می‌نگارد: «بر اخوان دینی و برادران ایمانی مخفی نماند که اذکاری که در این باب ایراد نموده‌ایم اکثر آن را از کتاب افکار مهمه عالیحضرت سامی منزلت ... اعنی استادی مولانا محمد محسن کاشی ادام الله تعالی ظله العالی نوشته‌ایم و گاهی بر سبیل ندرت بعضی از اذکار دیگر که از کتب معتبره به نظر رسیده نیز به آن افزوده‌ایم». کتاب دارای یک مقدمه «در بیان فضیلت ذکر» و شش «باب» است: 1. فضیلت بسم الله الرحمن الرحیم؛ 2. فضیلت بعضی از سور قرآن و ذکر بعضی آیات با برکات (در دو فصل)؛ 3. ذکر فضیلت تسبیحات اربع و بیان ثواب هر یک از آنها؛ 4. فضیلت کلمات شریفه شهادتین و شهادت بر ولایت حضرت شاه ولایت؛ 5. فضیلت صلوات بر محمد (ص)؛ 6. اذکار ضروریه موجزه در اوقات مخصوصه و عادات مستحبه و سوانح حادثه (در شش مطلب). لازم به ذکر است که مؤلف در عموم نسخه‌ها با عنوان سلطان محمد بن تاج الدین حسن معرفی شده است. مؤلف دیگری نیز عیناً با همین عنوان در فهرست‌ها معرفی شده است (مؤلف تحفة المجالس) که در برخی منابع وی را سلطان محمد بن تاج الدین حسن استرآبادی (متوفی 952ق) دانسته‌اند. ممکن است برخی از تألیفات این دو فرد به دیگری نسبت داده شده باشند و حتی یکی بودن آن دو نیز قابل بررسی است، چرا که عنوان کاشانی یا استرآبادی در اکثر نسخه‌ها موجود نیست. [فهرستواره منزوی 176/7]