تحفة الابرار فی اصول الدین

● تحفة الابرار فی اصول الدین = تحفة الابرار و هدية الاخبار / کلام و اعتقادات / فارسی tohfat-ol abrār fī osūl-ed dīn = tohfat-ol abrār va hedyat-ol axbār طبری، حسن بن علی، ق7قمری tabarī, hasan ebn-e ‘alī (-13c) اهدا به: عزالدین محمد فرزند محمد رازی فریومذی وزیر تاریخ تألیف: 698ق کتابی است در اثبات حقانیت شیعه، در یک «مقدمه» در شش «فصل»، سپس ده «باب» در هر یک چند «فصل». در فصل 4 باب 1 آمده: «مؤلف این کتاب حسن بن علی بن محمد بن [علی بن] الحسن الطبری رحمة الله علیه ... استدعای تألیف کتابی به فارسی کردند در امامت به‌غایت وضوح» (دیباچه معتقد الامامیه). عناوین آن عبارت است از: مقدمه در شش «فصل»: 1) غرض از ایجاد انسان و این خلاف در امت از کجا پیدا شد، 2) معاویه چگونه وضع لعنت کرد، 3) چون حق نخواست دین محمد برافتد زبان معاندان را گشود، 4) سبب نگاشتن این کتاب، 5) توحید بی عدل و عدل بی نبوت، 6) رسول از ایشان خائف بود؛ باب 1. بیان رسول و نبی و محدث (سه فصل)؛ باب 2. خلقان را لابد است از امامی (سه فصل)؛ 3. اهل سنت سواد اعظم اهل قبله اند بطلان ایشان از کجا معلوم است و حقیت شیعه از کجا (در این باب به شش دلیل بر حقیت شیعه استناد می‌کند و ششمین، علم لدنی است و منظور او الهامات و استنباطات او است که به صورت صد مسئله عرضه می‌دارد و قسمت بیشتر کتاب را این صد مسئله فرا گرفته است و همان گونه است که خود او می‌گوید «به ترتیب و ترکیب و ضبطی غریب که علماء ما بدین ترتیب به تحریر نرسانیده باشند و برین نوع وضعی ننهاده»)؛ 4. انساب بنی فاطمه (سیزده فصل)؛ 5. اثبات وجود صاحب الزمان (ع) (سه فصل)؛ 6. بیان بلاد اسلام و کفر و دار تقیه؛ 7. الاخبار الامویه (سه فصل)؛ 8. سؤالی چند که بر شیعه ایراد می‌کنند؛ 9. در آنچه علمای سلف و خلف در حق صحابه گفته‌اند (سه فصل)؛ 10. مسائل متفرقه (هشت فصل). مؤلف در آن از مآخذ اهل سنت بسیار یاد می‌کند از جمله: کتاب مناقب ابوبکر احمد بن موسی مردویه اصفهانی، حاویه مامون خوارزمی، مجتنی تألیف محمدد بن حسن صالحانی اصفهانی، تفسیر از ابوبکر شیرازی محمد بن موسی، سوق العروس ابوعبدالله دامغانی، نکت الفصول فی معرفة الاصول منتخب الدین ابوالفتح عجلی اصفهانی، کشف بارع اصفهانی، مشاهیر الصحابه احمد بیهقی، کتاب بنی امیه از طاهر بن الحسین بن علی السمان الخفی، مسترشد محمد بن جریر طبری، منهاج ابوالفتوح محمد الهمدانی، منتهی الارب قطان اصفهانی. آغاز: حمد بی عد و ثنای بی حد پادشاهی راکه خالق کون و مکان است و رازق اهل زمین و آسمان است و عقل بخش انس و جان است. انجام: و نزول در خیل غلامان حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام و آل او باشی و صلی الله علی خیر خلقه ... [کشف الحجب 103؛ الذریعة 405/3؛ ریحانة الادب 199/4؛ نسخه‌های منزوی 906/2؛ فهرستواره منزوی 172/9]