تحریم الفقاع

● تحریم الفقاع / فقه / عربی tahrīm-ul fuqqā‘ شیخ طوسی، محمد بن حسن، 385-460 قمری šayx-e tūsī, mohammad ebn-e hasan (996-1069) رساله‌ای است در تحریم فقاع بنا بر مذهب امامیه، که مؤلف آن را در پاسخ به سؤالی که در محضر سلطان وقت مطرح شده بود نگاشته است. در این رساله جز در ابتدا که اشاره‌ای به اجماع و حکم عقل بر حرمت شراب دارد، در بقیه رساله فقط به روایات وارده از خاصه و عامه مورد اعتماد خود پرداخته است. در فهرست طوسی و رجال نجاشی از آن نامی برده نشده است. در الذریعه (139/11) بدون هیچ توضیحی از آن یاد شده است. (حافظیان) آغاز: الحمدلله رب العالمين ... جرت مسألة بالحضرة العادلة القاهرة المنصورة ولية النعم الوزيرية السلطانية شيدالله اركانها ... فی تحريم الفقاع على مذهب اصحابنا و تشددهم فى شربه و الحاقهم اياه بالخمر المجمع على تحریمها و قلت في الحال ما حضرنی و ذكرت ما قال صاحبنا فيه و سنح لى فيما بعد ان اذكر هذه المسألة مشروحة و اذكر الادلة على حظرها و اورد الروايات المتضمنة لتحريمها من جهة الخاصة و العامة ... انجام: فاذا حرم فلا يتعرض له. فهذه جملة من الاخبار قد اوردتها و هى كافية ... و حسن النيابة عنها بمنه و قدرته و صلى الله على سيدنا محمد النبى و آله الطاهرين. چاپ: «الرسائل العشر» شیخ، قم، مؤسسه النشر الاسلامی، 1403ق، تصحیح رضا استادی، ص 255- 266 [الذریعه 139/11؛ شماره 864]