تجوید منظوم

● تجوید منظوم = منظومة فی التجوید = الرموز فی التجوید / شعر، تجوید / فارسی tajvīd-e manzūm = manzūmat-on fe-t tajvīd = ar-romūz fe-t tajvīd جوربدری، محمد بن بهاءالدین jūrbdarī, mohammad ebn-e bahā'-od-dīn مثنوی است در 30 بیت در تجوید شامل معنی تجوید و ترتیل، معنی حروف و تعیین تعداد مخارج 28 گانه، آداب قرائت قرآن و استعاذه، بسمله، مد و تعداد آن، ادغامات، حروف قلب، در بیان را ات و انواع و احکام آن، وقف، لحن جلی و خفی، رموزات سجاوندی. مؤلف تمام تجوید و رموز قرآن را به نظم برگزار کرده است. نام مؤلف آن «محمد ابن بهاءالدین الحافظ المشهور بامیر عزالدین الجوربدی» است و در برخی از نسخه‌ها به جای «جوربدی» «جویدری یا تجویدی» آمده است. آغاز: الحمدلله رب العالمین ... و بعد، بدانکه هر چه خواننده قرآن را دانستن آن مهم بود همه را محمد ابن بهاء الدین الحافظ المشهور بامیر عزالدین الجوربدی در این قصیده جمع کرده است جهت تسهیل فهم و حفظ و ضبط آن. هرچه قاری را اهم باشد بدائی بی گمان ×× نظم حافظ عز دین ار گر بخوانی ای جوان / چونکه خواهی ابتدا کردن به قرآن پی بگوی ×× تو اعوذ و خوش بخوانش تا نیفتی در زیان انجام: فا ز اطراف ثنایای علا آید پدید ×× باطن سفلی شود مخرج مر او را از لبان / مخرج واو است و با و میم نیز از هردو لب ×× نظم حافظ عز دین هم شد تمام ای مؤمنان [نسخه‌های منزوی 124/1 و 79] شرح و حواشی: 1- حاشیه قصیده محمد حافظ مشهور به امیر عز الدین = شرح تجوید منظوم؛ حافظ مشهدی، محمد صادق بن محمد (-10)