تجوید (منظوم)

● تجوید (منظوم) / شعر، تجوید / فارسی tajvīd (manzūm) استرآبادی، علی بن محمد جعفر، 1242-1315 قمری estarābādī, ‘alī ebn-e mohammad ja‘far (1827-1898) وابسته به: درج مضامین = لؤلؤ درج مضامین؛ اعمی اصفهانی، مختار (قرن 10) تاریخ تألیف: 1280ق منظومه‌ای است در نود و دو بیت در قواعد تجوید و ناظم خواسته است که منظومه «درج المضامین» ملا مختار اعمی را تکمیل نماید و سستی‌هایی که در تعبیر یا وزن داشت اصلاح کند. این منظومه به سال 1280 مطابق کلمه «غرف» به نظم کشیده شده و بعضی ابیات آن همان ابیات درج المضامین می‌باشد. آغاز: بعد تحمید خدا تمجید احمد نعت آل ×× از علی بن محمد جعفر از اخلاص بال / گفت تجوید اهل الله و خاصانرا ضرور ×× پند گیر و پند ده نوریست در ظلمات گور انجام: شکرلله شد تمام این بوستان ذو شرف ×× ابتدا در غرس کردم ختم کردم در غرف چاپ: ایران، سنگی، 1288، خشتی، بدون شماره صفحه