تجوید القرآن الکریم

● تجوید القرآن الکریم / تجوید / فارسی tajwīd-ul qurʿān-il karīm استرآبادی، محمد جعفر بن سیف الدین، 1198-1263 قمری estarābādī, mohammad jaʿfar ebn-e sayf-od-dīn (1784-1847) رساله مختصری است در بیان اموری که در قرائت به حسب شرع انور معتبر است در یک «مقدمه»: در بیان دو چیز اول معنی ترتیل، دوم در ادا کردن حرف‌هایی که از یک مخرج ادا می‌شوند؛ و چهار «فصل»: در بیان مخرج مخرج‌های حرف‌ها است، در بیان صفات لازم که به سبب آنها بعضی از حرف‌هایی که از یک مخرج می‌باشند و از همدیگر امتیاز می‌یابند، در بیان مد، در بیان ادغام، در بیان وقف و وصل. آغاز: بسمله الحمدلله علی نواله والصلوة والسلام علی رسوله وآله اما بعد پس می‌گوید خادم مذهب جعفری ... این رساله‌ای است در بیان چیزهایی که در قرائت شرع پسند معتبراست بدانکه در قرائت شرع پسند پنج چیز معتبر است چنانکه در این بیت انجام: هر چند عدم وجوب رعایت مد و وقف و ادغام در حروف یرملون است و الله العالم [الذریعة 365/3؛ نسخه‌های منزوی 72/1]