تجوید القرآن

● تجوید القرآن = اسرار التجوید / تجوید / عربی tajwīd-ul qur‘ān = asrār-ut tajwīd احسائی، احمد بن زین الدین، 1166-1241 ؟ قمری ahsā‘ī, ahmad ebn-e zayn-od-dīn (1753-1826) تاریخ تألیف: 3 جمادی الثانی 1199ق رساله‌ای است مختصر در برخی اسرار علم تجوید و قرائت، که در دیباچه بدان نام ویژه‌ای نداده است. در شش «فصل» و یک «خاتمه»: فصل 1. الادغام؛ 2. احکام التنوين و النون الساكنه؛ 3. الترقيق و التفخيم؛ 4. المد و القصر؛ 5. هاء الكناية؛ 6. الوقف؛ الخاتمة: في اللحن. به خواهش بزرگی که از آن نام نبرده است. آغاز: الحمدلله الذی نزل الفرقان على عبده تنزيلا وفضله بما اوحى اليه على جميع الخلق تفضيلا فادى ما افترض عليه و صدع بما انزل عليه ... في الادغام وهو لغة ادخال شی فی اخر انجام: فلسانه يتلفظ بالمواعظ على قلبه الغافل و يقرء افلايتدبرون القران ام على قلوب اقفالها بل قلوبهم فى غمرة من هذا و لهم اعمال من دون ذلك هم لهم عاملون ربنا لاتواخذنا ان نسينا او خطانا و لاتعاملنا باعمالنا ... على كل شى قدير چاپ: دارالسلطنه تبریز، دارالطباعه مشهدی حاجی آقا؛ سنگی؛ 1273ق؛ رحلی؛ (جوامع الکلم: ج1؛ قسم2؛ صص 252-255) [فهرست کتب مشایخ 44/2؛ الذریعه 362/3؛ نشریه 731/11؛ دنا 824/2 (34 نسخه)]