تجوید القرآن الكريم

● تجوید القرآن الكريم / تجوید / عربی tajwīd-ul qurʻān-il karīm خلاطی، یوسف بن ابی الحسن، ق7 قمری xelātī, yūsof ebn-e ab-el-hasan (-13c) مؤلف در دیباچه و هم در طی رساله درود بر پیغمبر را بر روش امامیه یاد کرده است. لیکن در دیباچه «قیاس» را از اصول شریعت دانسته، به این جهت دانسته نشد که پیرو طریقه امامیه است یا طریقه سنت و جماعت. مؤلف در باب اهمیت این علم و توصیف این کتاب آورده: «فلما كان اصل قواعد دین خاتم النبیین هو الوحی النازل من رب العالمین فكان اساس الدین الحنیفی هو القرآن العربی المنزل على النبى الامى الهاشمی ابوالقاسم محمد صلوت الله علیه فان سایر الاصول من السنن و الاجماع و القياس ترجع عند التحقيق الى ذلك الاساس و كان حفظ الفاظه اما فرض عين و هو حفظ السبع المثانی اعنى الفاتحة و اما فرض كفاية و هو ما يتعلق برواية لفظه و دراية معناه و كان التحريص على الاعتكاف عليه و الترغيب الى حط الرجال لديه علما من اعلام الدين و نسكا من مناسك الصالحين ساقنی حق تعظيمه ان اجمع تاليفا موجزا فی تجوید القرآن و معرفة اقسامه و ما يتعلق به». همچنین در دیباچه آورده است که التفات به علم تجوید و ریشه و پایه آن گرفته شده است از حدیث مروی از حضرت امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (ع) در تفسیر آیه مبارکه: «و رتل القرآن ترتیلا» که فرموده ترتیل شناختن وقوف و تجوید (نیکو اداء کردن) حروف است. کتاب دارای هفت «باب» و برخی از ابواب شامل عنوان «فصل» می‌‌باشد. برخی از عناوین مطالب: 1. احكام النون الساكنة و التنوين؛ 2. اتفاقهم فی ادغام بعض الكلمات (دو فصل)؛ 3. المد و القصر (دو فصل)؛ 4. مذاهبهم في الراآت؛ 5. اللامات؛ 6. مخارج الحروف و صفاتها (یک فصل)؛ 7. معرفة الوقوف ... «اعلم ان الما آت وقعت فی القرآن على عشرة معان ... ما كنت نفى حيث وقع ... الماآت التي يقع بعدها الا ففى الا ثمانية عشر موضعا في ذكر الماآت النافية في البقرة». (مهدی ولائی) آغاز: الحمدلله الملك العلام و خالق الارواح قبل الاجسام المتعالی عن ادراك العقول و الافهام انجام: و ما لم تذكرها من الماآت فی جمع القرآن فهی خبر او على لفظ الخبر. [دنا 825/2؛ کشاف الفهارس 250/1؛ ظاهریه، تجوید 256/1 و 257]