تجوید الحسینی

● تجوید الحسینی / تجوید / فارسی tajvīd-ol hoseynī قاری، نور الدین بن محمد، ق 11 قمری qārī, nūr-od-dīn ebn-e mohammad (-17c) به خواهش: حاج محمد حسین در دیباچه پس از بیان فائده علم تجوید آورده است که او را در این فن دو تألیف است و هر دو رساله را به خواهش حاج محمد حسین (از اعیان وقت) تألیف نموده است. این کتاب مؤلفه دوم و مفصل است. به همین جهت کاتب آن را بنام «تجوید الحسینی الاکبر» ضبط کرده است. رساله دارای یک «مقدمه» و هفده «باب» و یک «خاتمه» است: مقدمه در بیان تفسیر آیه کریمه: «و رتل القرآن ترتیلا» و بیان فضیلت قاری؛ 1. اظهار و ادغام و قلب و اخفاء؛ 2. میم ساکنه؛ 3. تفخیم و ترقیق آراء؛ 4. تفخیم و ترقیق لام جلاله و الفات؛ 5. مدات؛ 6. بیان لین؛ 7. ادغامات؛ 8 ادغام بعضی در بعضی دیگر؛ 9. بیان لام ال؛ 10. مخارج حروف؛ 11. حروف غیر حروف هجاء؛ 12. لحن خفی و لحن جلی؛ 13. بیان دندانها؛ 14. شکل زبان؛ 15. صفحات حروف؛ 16. هاء کنایه؛ 17. وقف؛ خاتمه در بیان مجمع صفات حروف بر هر حرفی علیحده. چاپ: بمبئی، 1290ق، در مجموعه «البیان الجزیلی»