تجوید

● تجوید / تجوید / فارسی tajvīd شفتی گیلانی، حافظ بن یوسف الدین اسحاق، -914 قمری šaftī-ye gīlānī, ḥāfez ebn-e yūsof-od-dīn esḥāq (-1509) رساله‌ای کوتاه و فشرده در قواعد تجوید و اصول قرائت قرآن مجید که بدون تقسیم‌بندی خاص به صورت «باب- باب» تنظیم شده است. مؤلف در لابه‌لای رساله از استاد و تألیفش با تعبیر «شیخ ما نورالله رمسه در شرح طاهره خود» یاد کرده و بسیاری از مسایل را به صورت مساله و جواب طرح ساخته است. آغاز: بسمله. الحمدلله رب العالمین ... و بعد چنین گوید فقیر حقیر جانی تراب اقدام فقرا و مساکین حاجی حافظ بن یوسف الدین الجیلانی المشهور بشفتی غفرالله عنهما که ... این مختصر مشتمل است بر قاعده ضابط چند در تجوید قرآن عظیم که جمع کرده شد امید بحق تعالی چنانست که هر که این انجام: بواسطه انک وقف کرده نمی شود بر لام دون غله و خله علیه نزد چهار حروف دیگر مطهر باشد از جهة بعد مخرج و آن را قمریه گویند و الله اعلم بالصواب [دنا 807/2؛ نسخه‌های منزوی 72/1]