تجرید المنطق

● تجرید المنطق / منطق / عربی tajrīd-ul manṭiq نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، 597-672 قمری naṣīr-od-dīn-e ṭūsī, mohammad ebn-e mohammad (1201-1274) تاریخ تألیف: میانه شعبان 656ق رساله مختصری است در علم منطق دارای نه «فصل»: 1. مدخل هذا العلم؛ 2. المقولات من الاجناس العالية؛ 3. القضايا و احوالها؛ 4. القياس؛ 5. البرهان و الحد؛ 6. الجدل؛ 7. المغالطة؛ 8. الخطابة؛ 9. الشعر. چند شرح و حاشیه از آن معرفی شده که مهمترین و مشهورترین آن جوهر النضيد علامه حلی است که محمد طاهر طبرسی کلاردشتی بر آن حاشیه دارد که در هامش جوهر النضيد چاپ شده است. دیگر حاشیه صدرالدین محمد دشتکی شیرازی (-903) که یک نسخه از آن با آغاز و انجام ناقص در مرعشی معرفی شده است و همچنین شرحی از محمود بن محمد نیریزی (زنده در 922) گزارش شده که برخی آن را شرح بر جوهر النضید دانسته اند و فقط یک نسخه از آن در کتابخانه ملی فارس معرفی شده است. آغاز: بسمله. نحمدالله حمد الشاكرين و نصلى على محمد و آله الطاهرين و بعد فانا اردنا ان نجرد اصول المنطق و مسائلة على الترتيب ... الايجاز و التهذيب تجريدا يتيسر له للحافظ و لايتعسر على الضابط تذكار، فجعلنا تلك الاصول مرتبه في تسعة فصول انجام: لانها كلما كانت اغرب فهى الذوا عجب، تم كتاب التجريد و بالله العصمة و التسديد. چاپ: تهران، 1311 ق، سنگی وزیری، خط محمد صادق بن محمد رضا تویسرکانی، با جوهر النضید در یک جلد [دنا 799/2 (4 نسخه)] شرح و حواشی: 1- الجوهر النضيد في شرح منطق التجريد؛ علامه حلی، حسن بن یوسف (648-726) 2- شرح تجرید المنطق؛ نیریزی، محمود بن محمد (-10) 3- حاشية تجريد المنطق؛ دشتکی شیرازی، میر صدرالدین محمد (903-828) 4- شرح منطق التجريد