التبيان فی اعراب القرآن

● التبيان فی اعراب القرآن = املاء ما من به الرحمن من وجوه الاعراب و القراءات فی جمیع القرآن = اعراب ابوالبقاء / علوم قرآن / عربی at-tibyān fī i‘rāb-il qur‘ān=imlā’-u mā min bi-hi-r raḥmān min wujūh-il i‘rāb wa-l qirā’āt عکبری، عبدالله بن حسین، 538-616 قمری ‘okbarī, ‘abd-ol-lāh ebn-e hoseyn (1144-1220) آیات و کلمات قرآن را از اول تا آخر ترکیب می‌کند و ضمناً قراءات مختلف را ذکر کرده و وجه اعراب آن را بیان می‌نماید و برای آنها شواهدی از لغات و اشعار بیان می‌کند و مختصراً متعرض جهات نحوی آیات شده است. در نسخه چاپی اشتباهاً نسبت داده شده به ابوالبقاء نحوی رازی. این تفسیر را چنانکه خود در مقدمه فرموده مختص به اعراب کلمات قرآن و وجوه قرائات آنها قرار داده و آن را «التبیان فی اعراب القرآن» و «اعراب ابوالبقاء» و «املاء ما من به الرحمن من وجوه الاعراب والقرائات فی جمیع القرآن» گویند. آیات و کلمات قرآن را از اول تا آخر ترکیب می‌کند و ضمناً قراءات مختلف را ذکر کرده و وجه اعراب آن را بیان می‌نماید. آغاز: بسمله. الحمدلله الذی وفقنا لحفظ كتابه و وفقنا على الجليل من حكمه ... اما بعد فان اولی ماعنی باغی العلم بمراعاته واحق ما صرف الغاية الى انجام: و اما الناس الاخير فقيل هو معطوف على ذى الوسواس اى من شر القبيلين و قيل هو معطوف على الجنة. آخر الكتاب و الحمدلله رب العالمين و الصلوة و السلام على خير خلقه محمد و آله الاكرمين. چاپ: مطبوعات شرف، جزء2، 1303ق؛ المطبوعات الميمنيه، 1306ق؛ طهران، سنگی، 1276ق، رحلی [کشف الظنون 341/1؛ ذخائر التراث العربی الاسلامی 694/2؛ مشار عربی ص 159؛ معجم المطبوعات ج1ص 294؛ الاوقاف العامه بغداد 57/1؛ دنا 776/2 (43 نسخه)]