تبها

● تبها = حمیات / طب / فارسی tab-hā = hommayāt طبیب، محمد باقر بن محمد حسین، ق12 قمری tabīb, mohammad bāqer ebn-e mohammad hoseyn (-18c) اهدا به: شاه سلطان حسین صفوی (1105-1135ق) در بیان حمیات (تب‌ها) و مداوای آنها، در یک «مقدمه» و 8 «باب» و یک «خاتمه»: مقدمه: در تعریف تب و ذکر اجناس آن و جملی از امور مهمه در معالجه آن در هشت فصل؛ باب 1. علاج حمی یوم و ذکر اسباب و علامات و معالجات آن، در دو فصل؛ 2. تب دق و اسباب و علامات و معالجات آن؛ 3. حمیات عفن و اقسام آن و اسباب و علامات و معالجات هر یک از اقسام آن، در چهار فصل و یک تذییب؛ 4. حمی غشیه و علاج آن در دو فصل؛ 5. وباء و علامات ظهور آن و تدابیر کلیه در آن در دو فصل؛ 6. اسباب و علامات و معالجه آبله و حصبه، در سه فصل؛ 7. معرفت نکس و احوال و علامات و علاج آن در دو فصل؛ 8. احوالی که عارض می‌شود ناقه را و علاج آن در دو فصل؛ خاتمه: در ذکر نسخه‌هایی که در اثنای معالجات اسامی آنها ذکر شده بود. مؤلف در مقدمه اشاره کرده که اجدادش همگی طبیب بوده‌اند. آغاز: سپاس بلند اساس و ستایش بی آلایش شایسته درگاه کبریائی است که قانون شفای دردمندان بادیه جهالت و مستمندان وادی ضلالت در کتابخانه بر و احسان اوست انجام: و شیره تخم گشنیز خشک داخل نموده بجوشانند تا به قوام آید و با قند سفید به طریق نوشدارو به عمل آورند ان شاء الله تعالی نافع باد. [فهرستواره منزوی 3534/5 «طب»]