تأویل الاحادیث

● تأویل الاحادیث / شرح حدیث / عربی ta'wīl-ul aḥādīt رساله‌ای است در تفسیر و تأویل تعدادی از احادیث مشکله و برخی مباحث اعتقادی، فلسفی، فقهی و تفسیری که غالباً به صورت سؤال و جواب برگزار شده از پاسخ‌های مؤلف بر می‌آید که وی اخباری بوده و با فلسفه میانه خوبی نداشته است. برخی از مباحث کتاب چنین است: شرح حدیث من عرف الحق لم یعبد الحق، حکم تسمیة المهدی (ع)، معنی حدیث من عرف نفسه فقد عرف ربه، فی الترتیل بالصوت الحسن (بحثی است پیرامون غنا)، فی ان الارض لا یخلو من حجة، فی التناقض بین الآیات فی سورة البقرة و السجدة و النازعات، فی حدوث العالم (که این بخش را در ذی حجه 1221نوشته است)، فی حال تفسیر العسکری (ع). در اول و آخر نسخه کسی احتمال داده این کتاب از رسائل شیخ احمد احسایی باشد ولی بعید به نظر می‌رسد. احتمال می‌رود «تسلیة القلوب» محمدبن عبدالنبی اخباری باشد.