اثبات الوصیة

● اثبات الوصیة = اثبات الامامة لعلى بن ابی طالب / کلام و اعتقادات / عربی iṯbāt-ul waṣīyya = iṯbāt-ul imāma li-‘alī ibn-i abī-ṭālib مسعودی، علی بن حسین، - 345 ؟ قمری mas‘ūdī, ‘alī ebn-e hoseyn ( - 957) تاریخ تألیف: 332ق کتابی در اثبات امامت امامان و وصیت پیامبر اکرم به امامت آنان و چگونگی اتصال حجج الهی از انبیا و اوصیای ایشان از عصر آدم تا خاتم و عصر حضرت مهدی (عج)، بنابر آنچه در روایات اهل بیت و تواریخ صحیح آمده است. گروهی در نسبت این کتاب به مسعودی تشکیک می‌کنند. این کتاب به سه «بخش» تقسیم می‌شود: 1. جریان مخلوقات قبل از آدم (ع) تا هنگام آفرینش آن حضرت؛ 2. کیفیت خلقت آدم و حالات و معجزات پیامبران و تاریخ پادشاهان تا دوران نبی اکرم (ص)؛ 3. زندگانی رسول اکرم و ائمه اطهار (ع) و تاریخ خلفای همدوره ایشان. مؤلف در اواخر کتاب آورده است که حضرت ولی عصر (عج) تا زمان وی (ربیع الاول سال 332 هجری)، سن مبارکشان دقیقاً هفتاد و پنج سال و هشت ماه بوده است. آغاز کتاب: الحمدلله رب العالمین ... روی عن عالم اهل البیت علیهم السلام انه قال لشیعته اعلموا العقل وجنوده واعرفوا الجهل وجنوده انجام کتاب: و منها منفرداً بالامامة احدى وسبعون سنة وقد ترکنا بياضاً لمن يأتى بعد والسلام چاپ: به کوشش محمد رضا مستوفی اول دیوان اعلی و مباشرت علینقی جیلانی در تهران 1318-1320ق به چاپ سنگی در 210ص؛ به اهتمام محمد صادق امیرالشعراء، تهران 1318ق، 260ص، سنگی؛ نجف، 1367ق، 229ص، سربی؛ نجف، مطبعه حیدریه، 1374ق، 267ص؛ قم، مکتبه بصیرتی، 267ص. [الذریعة 110/1؛ مشار عربی 16؛ نشانی 3 چ]