پندنامه انوشیروان

● پندنامه انوشیروان = راحة الانسان / شعر / فارسی pand-nāme-ye anūšīravān = rāhat-ol-ensān بدیع بلخی، ق4 قمری badī‘-e balxī (- 10c) به گفته هدایت در «مجمع الفصح» از محمد فرزند محمود بدایعی بلخی (قرن 4ق) و به نوشته نفیسی در مجله مهر نمی‌تواند از وی باشد زیرا سراینده، سروده‌ای از عنصری (سده 5ق) را در کار خود آورده است. در هشتاد بند با سربندهای: مرگ را فراموش نکنید، دنیا را به نادانی مگذرانید، با اندوه کسان شاد مشوید، بر ریخته و سوخته غم مخورید، از بلای کسان عبرت گیرید، در کارها مدارا کنید، با کسی ستیزه و لجاج مکنید و ... و هر عنوان با 4 بیت همراه است. چاپ: تهران، 1312خورشیدی، سربی. در پاریس 1883میلادی، شارل شفر آن را به نام «راحة الانسان» چاپ کرده است. این چاپ مقدمه‌ای به نثر دارد که در آن سراینده نام خود را «شریف» یاد کرده است. به گفته نفیسی، شاید «شریف مجلدی گرگانی» باشد. [فهرستواره 492/10]