پاسخ به شبهه قائلین به وحدت وجود

● پاسخ به شبهه قائلین به وحدت وجود / فلسفه / عربی pāsox be šobhe-ye qā'elīn be vahdat-e vojūd تنکابنی، محمد بن عبدالفتاح، 1040-1124 ؟ قمری tonekābonī, mohammad ebn-e ‘abd-ol-fattāh (1631- 1712) در نظریه قائلان به وحدت وجود، قول به وحدت از آنجا ناشی می‌شود که وجود ممکنات را یا اعتباری می‌گرفت یا اصیل در اعتباری. اعتباری مخالف در بداهت می‌شد و در شق ثانی اثبات وحدت می‌گشت. محمد بن عبدالفتاح بر این قول ایراد گرفته است که فرق است بین امور اختراعی و امور اعتباری. در اختراعی این قول صحیح است ولی در اعتباری لازم نیست که وجود اعتبار صرف باشد بلکه از آنچه منشاء انتزاع دارد اگر وجودی اخذ و اعتبار شود بدون آنکه آن امر صرف اختراع ذهن باشد باز اعتباری است پس با این قید دیگر مسأله اعتباری مخالف با بداهت نیست. نویسنده پس از این ایراد خود به پاسخ برمی‌خیزد و مسأله امکان را در وجود با امکان در ماهیت فرق می‌گذارد و سپس به سایر مسائل می‌پردازد. (انوار) آغاز: بسمله و به نستعین، الحمد لله رب العالمین و الصلوه علی سیدنا و افضل الانبیاء والمرسلین محمد و آله الطيبين الطاهرين قوله.