پادشاه نامه لاهوری

● پادشاه نامه لاهوری = شاه جهان نامه / تاریخ هند / فارسی pādešāh-nāme-ye lāhūrī = šāh-jahān-nāme لاهوری، عبدالحمید، -1065 قمری lāhūrī, ‘abd-ol-hamīd (- 1655) تاریخ تألیف: 1058ق مؤلف از «پادشاه‌نامه»نگاران تیموریان هند است که پس از محمدامین «امینا»ی قزوینی به این کار گماشته شده است. در تاریخ و سرگذشت ابوالمظفر شهاب الدین محمد شاهجهان (1037-1067ق)، از آغاز پادشاهی او در 1037ق تا 20 سال پادشاهی او، در 2 «دور»: ده ساله نخستین و ده ساله دومین. با مقدمه‌ای کوتاه در پدران شاه و دنباله‌ای در سرگذشت پیران و دانشمندان و پزشکان و سرایندگان دربار شاهجهان در 1058 جلالی به انجام رسیده است. در این کتاب رویدادهای روزگار شاهزادگی و ده ساله نخست پادشاهی او از «پادشاه‌نامه» امینای قزوینی گرفته شده است و چون عبدالحمید لاهوری در 1065ق درگذشت، شاگرد او محمد وارث جای او را گرفت و ده ساله واپسین شاهجهان را این یکی به روش استاد خود ساخت. (احمد منزوی) آغاز: دوره 1: نگارین کلامی که گزارش آن دامن سامعه را جواهر آگین کند دوره 2: سپاس والا اساس دادار کار ساز و کردگار بی نیاز انجام: بر مفارق جهانیان مبسوط و ممدود باد چاپ: در کلکته در سه جلد به سال‌های 1866-1873 [دنا 617/2 (4 نسخه)؛ استوری 6/1-575؛ فهرستواره منزوی 1152/2؛ الذریعه 14/13 «شاهجهان نامه»؛ نسخه‌های منزوی 4590/6 (21 نسخه)؛ مشترک پاکستان 440/10 (14 نسخه)؛ تاریخ تذکره‌ها 490/2]