بیمار و طبیب

● بیمار و طبیب = مناظره بیمار و طبیب = قصیده بیمار و طبیب = مثنوی بیمار و طبیب = منظومه بیمار و طبیب / شعر / فارسی bīmār va tabīb = monāzere-ye bīmār va tabīb = qasīde-ye bīmār va tabīb = masnavī-ye bīmār va tabīb قاضی شریف آملی، -956؟ قمری qāzī šarīf-e āmolī (- 1550) مثنوی عاشقانه بیمار و طبیب در حدود 90 بیت با تخلص «شریف» است. نام سراینده در فهرست‌ها به صورت‌های «قاضی شریف، سلیم شریف، ملا محمد شریف، قاضی شریف تبریزی، ملا محمد شریف آملی، جامی، وحشی بافقی، شریف آملی، شریف اصفهانی و ... » آمده است. استاد منزوی در فهرستواره کتابهای فارسی (ج 10، ص 414) درباره سراینده می‌گوید: «وی بایستی همان شریف ثانی، سید علی پس دختر میر سید شریف جرجانی باشد که قاضی بوده و در جنگ چالدران کشته شده است؛ وی پدر شریفی شیرازی بوده که به هند رفته و در 944ق در گذشته است».(حسین متقی) آغاز: سوی ویرانه ام آمد سحری جلوه کنان ×× بهر پرسیدن بیمار خود آن سرو روان / زلف و خالش زپی مرغ دلم دانه و دام ×× ابرو و غمزه به صید افکنی ام تیر و کمان / جیب تا دامنش از زلف پر از مشک و ختن ×× گوش تا گردنش آویزه پر از لعل چکان انجام: سخت سودای من و یار گره گشته «شریف» ×× من گران جانم و ابروی کجش سخت کمان چاپ: با تصحیح نیکی ایوبی زاده، ضمن گنجینه بهارستان، ادبیات فارسی- 2 (شعر)، مسلسل 9، تهران، کتابخانه مجلس شورای اسلامی، بهار 1384ش [دنا 610/2 (21 نسخه)؛ الذریعه 519/9-520؛ مشترک پاکستان 681/7؛ نسخه‌های منزوی 2675/4؛ ادبیات 63/2، که نادرست از جامی دانسته؛ فهرستواره منزوی 414/10]