بی سر نامه

● بی سر نامه / شعر / فارسی bī-sar-nāme عطار، محمد بن ابراهیم، 537؟-627؟ قمری 'attār, mohammad ebn-e ebrāhīm (1143-1230) در انتساب این رساله به عطار نیشابوری تردید وجود دارد و برخی این را به عطار تونی نسبت داده‌اند. ترجیع‌بندی است در نه بند حدود دویست بیت در مناجات به درگاه خداوند متعال و توحید به طریق عرفان و تصوف. بند ترجیع آن این است: «من خدایم من خدایم من خدا ×× فارغم از کبر و کینه وز هوا / سر بی سرنامه را پیدا کنم ×× عاشقان را در جهان شیدا کنم». آغاز: من به غیر تو نبینم در جهان ×× قادرا پروردگارا جاودان / من تو را دانم تو را دانم تو را ×× خود تو را کی غیر باشد ای خدا انجام: هر که او خود را فنا کلی شناخت [/ساخت / نساخت] ×× اندر آن جائی بقائی کل بساخت [/ یافت / نیافت] چاپ: تهران، 1352ق، باهتمام میرکمالی خوانساری، رقعی، 54ص، با کتاب ارواح شاه نعمت الله در یک جلد؛ در لکهنو و کانپور به صورت سنگی؛ به تصحیح احمد خوشنویس (عماد)، با چند اثر دیگر از عطار، تهران، انتشارات سنائی، 1362 [دنا 604/2؛ فهرستواره منزوی 408/10 که معتقد است از عطار تونی است؛ الذریعه 131/19 «مثنوی بیسرنامه» از عطار نیشابوری دانسته؛ اعلام 1468/2 عطار تونی؛ نسخه‌های منزوی 2675/4: «بیسرنامه» از نیشابوری دانسته (نشانی 14 نسخه)؛ مشترک پاکستان 609/7: از تونی دانسته (36 نسخه)؛ مشار 849/1: از نیشابوری دانسته نشانی 5 چاپ]