بیان السعادة فی مقامات العبادة

● بیان السعادة فی مقامات العبادة / تفسیر / عربی bayān-us s‘āda fī maqāmāt-il ‘ibāda سلطانعلیشاه، سلطانمحمد بن حیدر، 1251-1327 قمری soltān-‘alī-šāh, soltān-mohammad ebn-e heydar (1836-1909) تاریخ تألیف: 14 صفر 1311ق تفسیر مزجی عرفانی مختصری است و بنا به گفته مؤلف متضمن لطایف اشارات کتاب مقدس و تلویحات اخبار حضرات معصومین علیهم السلام که در هیچ کتاب و تألیفی نیامده است با چهارده فصل در آغاز کتاب درباره علم و جهل و شرافت علم و خساست جهل و فضیلت قرآن کریم و آداب تلاوت آن و چگونگی تفسیر و دارندگان این علم و کیفیت نزول قرآن کریم و جز اینها. راجع به این تفسیر و انتساب آن به گنابادی به الذریعه (181/3) و مقدمه چاپ حروفی «بیان السعادة» رجوع کنید. آغاز: الحمدلله الذی انزل علی عبده الکتاب و لم یجعله عوجا ... الذی تجلی علی ذاته بذاته فتنزه عن مجانسة مخلوقاته. چاپ: چهار جلد، تهران، انتشارات دانشگاه تهران: 1385ق؛ (ج2): [تهران]، سنگی، 1314، رحلی، 451+330+6صص [الذریعة 181/3؛ نسخه‌های منزوی 8/1؛ دنا 584/2] شرح و حواشی: 1- حاشیة بیان السعادة؛ کیوان قزوینی، عباسعلی (1240-1317)