بهرام و بهروز

● بهرام و بهروز = باغ ارم / داستان / فارسی bahrām va behrūz = bāq-e eram سنایی، مجدود بن آدم، 473؟-525؟ قمری sanā’ī, majdūd ebn-e ādam (1081-1132) همان که منسوب به سنایی غزنوی شده و یکی از مثنوی‌های «سته»ی او به حساب آمده است ولی استاد مدرس رضوی آن را از امامی هروی دانسته و می‌نویسد: شاید برای این به سنایی نسبت داده شده، که در آن تضمینی از «حدیقه» او آورده شده است، که در آن نام سنایی آمده است: «با بدان کم کن آشنایی را ×× گوش کن گفته ی سنایی را». نفیسی آن را از علی شیر بنایی هروی، از قرن نهم می‌داند، که نخست خیالی و سپس بنایی تخلص کرده است. که آن را به نام سلطان یعقوب آن قوینلو ساخته است و می‌افزاید هنگامی آن را سروده که هنوز «حالی» تخلص می‌کرده است و به علت شباهت تخلص منسوب به سنایی شده است. مثنوی ست فلسفی، در داستان بهرام و بهروز که در آن «بهروز» نماینده نیکی و «بهرام» نماینده بدی است به نام «باغ ارم» که به نام «بهرام و بهروز» شهرت یافته: «نام او شد نهال باغ ارم ×× تا که روشن کند چراغ ارم». (احمد منزوی) آغاز: 1. ای وجود تو اصل کل وجود ×× هستی و بوده ای و خواهی بود / ملک الملک جل سلطانه ×× خالق الخلق عم برهانه 2. اینچنین گفت راوی همه دان ×× که بعهد قدیم در همدان [دنا 572/2؛ فهرستواره منزوی 385/10]