بهارستان سخن

● بهارستان سخن / تراجم / فارسی bahārestān-e soxan اورنگ آبادی، میر عبدالرزاق، 1111-1171 قمری owrangābādī, mīr ‘abd-or-razzāq (1700-1758) تاریخ تألیف: 1160ق تذکره یک صد و بیست و دو تن از شعرای بزرگ فارسی زبان است با نمونه‌هایی از اشعار برگزیده آنان؛ این کتاب پس از کتاب دیگر مؤلف «مواید الفواید» تألیف شده است. دارای 1 «مقدمه» در 12 «فصل» در کلام منظوم و عروض و قافیه و بلاغت و خط و املا و دستور لغت فارسی، فصل 12 در احوال سرایندگان است که به 5 «طبقه» و 1 «خاتمه» بخشبندی شده است: طبقه 1. از فردوسی تا خواجو، 18 تن، 2. از سلمان ساوجی تا نظام استرآبادی، 17 تن، 3. از بنائی تا نوعی خبوشانی، 22 تن، 4. میرزا جعفر آصفخان تا سلیم تهرانی، 23 تن، 5. از حکیم سرمدی کاشانی تا محمد نعیم نصرت، 41 تن؛ خاتمه، در سرایندگان دکن همروزگار نگارنده. آن را در 1160 ق به پایان برد و پس از مرگش فرزندان او میر عبدالحی خان صمصام الملک متخلص به صارم در آن دست برد و کامل ساخت و تاریخ انجام کار فرزند 1192ق بوده است. آغاز: طراوت بهارستان سخن به آبیاری ستایش حرف آفرینی است که عندلیب ناطقه را به ترانه خوشنوائی سخن مترنم ساخت انجام: راحت بیجا سراسر رنج بود ×× پائی چون خوابید صاحب بستر است چاپ: مدراس، 1958م، با مقدمه فارسی و انگلیسی چاپ شده [دنا 546/2؛ فهرستواره منزوی 1858/3]