بقای نفس عاقله

● بقای نفس عاقله = جدائی جان و تن = بقای نفس ناطقه / فلسفه / فارسی baqā-ye nafs-e ‘āqele = jodā’ī-ye jān va tan = baqā-ye nafs-e nāteqe بابا افضل کاشانی، محمد بن حسین، -667؟ قمری bābā afzal-e kāšānī, moḥammad ebn-e ḥoseyn (- 1269) گفتاری کوتاه است درباره نحوه جدایی انواع نفوس (نباتی، حیوانی و انسانی) از جسم، و اینکه چون نفس عاقله فاقد آلت است، با از بین رفتن آلت جسمانی نه خود نفس عاقله و نه فعلش باطل نمی‌گردد. آغاز: بدان که جمله نفوس اعنی نفوس نباتی و نفوس حیوانی و نفوس مردم همه جدایند از اجسام، جدایی عقلی، لکن هریکی را جدایی بگونه ای بود: اما نفس نباتی از جسم نبات جداست انجام: چون آلت جسمانی باطل گردد و تباه، نفس عاقله نه خود باطل گردد و نه فعلش، و نه تباه شود. و لله الحمد حمد الشاکرین، الصلاة علی محمد و آله الطاهرین اجمعین و سلم تسلیما کثیرا. چاپ: مصنفات افضل الدین محمد مرقی کاشانی، به تصحیح مجتبی مینوی و یحیی مهدوی (تهران، خوارزمی: 1366 (چاپ دوم)) (ص 622-623) [فهرستواره منزوی 127/6]