اثبات حدوث الارادة

● اثبات حدوث الارادة / کلام و اعتقادات / عربی iṯbāt-u ḥudūṯ-il irāda قزوینی، خلیل بن محمد زمان، ق12 قمری qazvīnī, xalīl ebn-e mohammad zamān ( - 18c) تاریخ تألیف: 22 ربیع الثانی 1148؛ محل تالیف: قزوین مؤلف این کتاب را در رد گفتار حکماء و متکلمین که قائل به ازلیت اراده و از صفات ذات بودن آن هستند، نوشته و حادث بودن و از صفات فعل بودن اراده را موافق مذهب اهل بیت و روایات شیعه اثبات نموده است. وی با دلایل عقلی کلام خود را تأیید کرده و دو حدیث مشهور عمران صابی و سلیمن مروزی را نیز شرح داده است. تنها حاجی نوری در «خاتمه مستدرک» نامی از او و کتابش برده و کتاب را ستوده است، همانند او صاحب ذریعه آن را یاد و نسخه‌ای را در نزد سید محمد ناصر حسینی طهرانی در طهران نشان داده، همچنین محدث قمی در «فوائد الرضوية» از او و سه خلیل قزوینی دیگر یاد کرده است. آغاز کتاب: بسم ... رب هب لى سمعاً يسمع آياتك، و عقلاً يفهم ايمانك، و بصراً يرى قدرتك ... فهذه مقالة في إبطال بأزلية الارادة و جعلها من صفات الذات؛ كما هو المشهور من الحكماء و جمهور المتكلمين، و إثبات حدوثها و أنها من صفات الفعل؛ كما هو المعلوم من مذهب أهل البيت عليهم السلام ... انجام کتاب: فانقطع سليمان و خاب و خسر مأمون، و ظهر حجة الله على الجاحدين ... فهذا آخر ما أردنا في هذه الرسالة ... [الذريعة 1: 88؛ خاتمه مستدرک: 413؛ اعیان الشيعة 30: 111؛ فوائد الرضوية 1: 174]