بشارة الشيعة

● بشارة الشيعة / کلام و اعتقادات / فارسی bišārat-uš šī‘a شریف، علی بن فتح الله، ق 11قمری šarīf, ‘alī ebn-e fath-ol-lāh (- 17c) وابسته به: بشارات الشیعة؛ خواجوئی، محمد اسماعیل بن حسین (-1173) رساله‌ای است در هشت «فصل» در بیان معنی شیعه و مراتب آن و فضل شیعه و ... به احتمال قریب به یقین ترجمه «بشارات الشیعة» مولی اسماعیل خاجویی است. پیش از این نیز ترجمه‌ای از کتاب مذکور از نجم آبادی گذشت. در اول نسخه حاضر محمدحسین شریف غروی نوشته است که این کتاب را جدش به دستور فتحعلی شاه نگاشته و در الذریعة از «بشارات الشیعة» مولا علی بن فتح الله شریف نام برده شده است. آغاز: بسمله فصل اول درمعنی لفظ شیعه است بدانکه شیعه به حسب لغة بمعنی اتباع و اعوان و انصار است مأخوذ است از اشیاع انجام: پس من در جواب گفتم چرا تو دشمنی کنی. بدرستیکه تو احمقی زیرا که مخاصمه در حق علی و شیعیان وی باشی می‌شود از جهل و غفلت والا ... بلکه ایشان را دوست دارد. مؤلف گوید اللهم ثبتنی ولایتهم و مؤلهم [فهرستواره منزوی 153/9]