بزم وصال

● بزم وصال / شعر / فارسی bazm-e vesāl وصال شیرازی، محمد شفیع بن محمد اسماعیل، 1197-1262 قمری vesāl-e šīrāzī, mohammad šafī‘ ebn-e mohammad esmā‘īl (1783-1846) اهدا به: برای محمد قلی خان ایلخانی قشقایی مثنوی است بر وزن «نان و حلوای شیخ بهائی» حاوی داستان‌های قرآنی و مطالب عرفانی و تفسیر آیات متعدد قرآن و بیان مقاصد و عقاید مندرج در این آیات. در مقدمه کتاب می‌گوید غرض از سرودن این کتاب دو چیز است: نخست آنکه ماند زمن یادگار ×× سخنهای سنجیده در روزگار. او برای این غرض و تحقق آن سخنهای سنجیده خود را در قالب نصایح و گفتار بزرگان و راه و رسم شاهان عرض می‌کند و بعد به غرض دوم چنین می‌پردازد: «دگر پند واندرز فرزند را ×× گرانمایه پور خردمند را». در این غرض هم با پند و اندرز سودمند راه زندگی به فرزند نشان می‌دهد و در طی سی انجمن کتاب خود را به پایان می‌برد. آغاز: 1- جهان آفرین راسزد آفرین ×× که گسترد و افراشت چرخ و زمین 2- روزگاری شد که سخت آشفته ام ×× بوی خون می‌آید از هر گفته ام 3- به نام خداوندگار جهان ×× خداوند بخشنده مهربان [فهرستواره 297/10]