برهان القاری فی تجوید کلام الباری

● برهان القاری فی تجوید کلام الباری / تجوید / فارسی borhān-ol qārī fī tajvīd-el kalām-el bārī موسوی گیلانی، رحمت، ق 11 قمری mūsavī gīlānī ،rahmat (- 17c) به دستور: حکیم عبدالجبار محل تألیف: حیدرآباد هند پس از اینکه مؤلف درشهر حیدرآباد هند تجوید قرآن را نزد محمدقاسم قاری نجفی و در مکه نزد شیخ احمد حکمی و به سال 1042 تکمیل نمود و درهمان شهر مشغول به تدریس تجوید شد. بنا به دستور حکیم عبدالجبار این کتاب را در یک «مقدمه» و شانزده «باب» و هفده «فائده» (ضمن باب‌ها) و یک «خاتمه» پرداخت: مقدمه در فضیلت تلاوت قرآن و شروط آن؛ باب 1. اسامی قراء و روات و رموز ایشان؛ 2. بیان استعاذه؛ 3. بیان بسمله؛ 4. حروف هجا و مخارج و صفات آنها؛ 5. بعضی از قواعد تجوید؛ 6. احکام راءات؛ 7. بیان ادغام؛ 8. احکام میم ساکنه؛ 9. احکام نون تنوین و نون ساکن؛ 10. هاء کنایه؛ 11. مد و قصر؛ 12. بیان وقف؛ 13. بیان وقوف سجاوندی (این باب که قسمت عمده کتاب را تشکیل می‌دهد به عربی است)؛ 14. بیان وقوف اربعه؛ 15. بیان تکبیر؛ 16. بیان رسم الخط قرآن، بیست و هفت فصل است؛ خاتمه: در اختلاف قراء در سوره حمد و اخلاص. آغاز: بسمله حمد و ثنای شایسته که حامدان و شاکران حضرت واجب الوجود و واصفان و مادحان خالق هر نا بود به بود از ازل تا ابد گفته اند و می گویند نثار بارگاه احدیت