جنگ

998. قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 3997 آغاز: بده کرمی دل افسرده ام ×× فروزان کن چراغ مرده ام را / ندارد سالها فکرم روشنائی ×× ز لطفت بر تو دارم هم گدائی؛ انجام: در آن وقت نقارها خانه شادی نواختند و راست نوایان [انام] حجاز عشاق وار از پرده خود داری بیرون تاختند و مخالف و مؤالف شور در عراق عجم انداختند بزرگ و کوچک ترک و تاک از هر ده و دشت بر آن ناحیه تاخته همایان بختان کشور طوس آوازه شادی نیشابور رسانده و به قانون داد تشنگان مجموعه‌ای در ادبیات فارسی از یک مثنوی بلند، بخش‌هایی از الهی‌نامه خواجه عبدالله انصاری، غزلیات فیروز، سعدی، جامی و محتشم؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ جلد: گالینگور سبز، عطف تیماج زرشکی، 64گ، مختلف السطر، اندازه: 13×22سم [ف مخ: 2 - 631]