جنگ

308. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2872 شامل: نقل قول‌هایی در پاره‌ای از مسائل دینی از کشکول (گ68-69)؛ نقل قولی از عبدالله راجع به خطوطی که پیغمبر کشید و آن‌ها را بیان کرده شده و چند نقل قول از کشکول در معنی بعضی از آیات و مناجات (گ70)؛ قسمتی از کتاب اسرار الشهاده (71)؛ مطالب فقهی راجع به جهاد و تعریف و فضیلت و اقسام و ظاهراً این مطالب متعلق به رساله‌ای بوده که صدر و ذیل آن در اینجا افتاده است (72-80پ)؛ در آنچه بر پیغمبر به شب معراج گذشت تحت عنوان «باب پنجاه و چهارم» و ظاهراً آن از رساله‌ای اخذ شده (81)؛ مطلبی راجع به «هجاء مؤمنین» و «ذم مؤمن بشعر» و همچنین راجع به «غیبت» و «غیب جوئی» از مردمان از لحاظ فقهی (82)؛ مطالبی راجع به دنیا و ذم آن (83-84)؛ قسمتی از رساله ملامحسن فیض راجع به کیفیت علم خدا به اشیاء و کلیات و جزئیات و معلومات و محسوسات آن به عربی (85)؛ لطائف و ظرائفی چند و داستان‌های متعددی از کتب داستان و لطائف (86-88)؛ اشعاری عربی (89)؛ مباحثی درباره فسق و حرمت نظر بر محرمات و مکالمه با آن‌ها و آتش دوزخ (90-92)؛ داستان‌ها و اشعاری از بعضی شاعران و بزرگان صوفی و اسلامی و دینی (93-95)؛ اشعاری از شیخ بهائی (96-97)؛ قسمتی از یک کتاب دینی که از مجلس نوزدهم تا مجلس چهلم آن کتاب است و در این مجالس مسأله خلق عالم و توحید و نبوت توضیح می‌شود (98-162)؛ کتاب خلاصة الحیوة در حال حکماء و بزرگان فلسفه، این نسخه ناتمام می‌باشد (163-191)؛ مقاله چهارم در مکارم اخلاق به عربی (این مقاله به‌ظاهر از آن کتابی بوده است) و در آن بحث از صبر و شکر و رجاء و خوف می‌شود (192-198)؛ سؤال و جواب فقهی که سائلی اسئله‌ای چند از فقیهی می‌پرسد و او آن ها را جواب می‌دهد (199-202)؛ انتقادی بر ملامحسن فیض و ملاصدرا درباره پاره‌ای از آراء آنان نسبت به بعضی از مسائل مذهبی، ظاهراً این قسمت نیز متعلق به کتابی بوده است (203-205)؛ اسئله و اجوبه فقهی چند و در آن سائل سؤالات خود را از فقهی می‌کند و او پاسخ می‌دهد (205-236)؛ قسمتی از رساله‌ای در اخلاق که در اینجا هم ابتر و هم درهم و برهم است ظاهراً باید «سراج المنیر» باشد چه ابوابش به صورت «لمعه» است و هر لمعه شرح یک اصل از اصول اخلاقی است منتها از نظر و دید صوفیان و عارفان، «لمعه ششم در حلاوت صبر» و «لمعه هفتم در عذوبت» و «لمعه دوم در حیا» در این نسخه هست (237-246)؛ تعدادی از آیات قرآنی و در زیر آن‌ها دستور داده شده است که اگر این آیه با فلان طرز عمل به‌کار رود فلان نتیجه را خواهد داد، این قسمت ظاهراً متعلق به‌کتابی بوده که صدر و ذیل آن افتاده است (247-265)؛ قسمتی از رساله‌ای که احمد بن محمد حسینی برای محمد ولی میرزا نوشته و در آن آنچه متعلق «به‌صلوات فرستادن است» از اخبار و آثار جمع کرده در هشت باب همگی بحث از صلوات و سلام می‌باشد، آخر نسخه افتاده است (266-273)؛ رسائل «تعلیم المتعلم طریق التعلیم» به زبان عربی در سیزده فصل و در آن فصول بحث در «ماهیة علم» و «در نیت در حال تعلیم» و «اختیار علم و استاد و شریک و ثبات» و «تعظیم اهل علم» و «جدیت و مواظبت در علم» و «توکل در طلب» و غیره می‌شود، ابتداء و انتهای این کتاب نیز در این نسخه افتاده است (274-281)؛ رساله‌ای در رضاع، ابتداء و انتهای آن افتاده (282-295)؛ مقدمه‌ای در فضل دعا و آداب و شرایط آن، ناتمام (297-299)؛ قسمتی از رساله‌ای درباره علم و معرفت به خدا و حدیث «کل مولود یولد علی الفطرة»، آخر این قسمت رقم هاشم حسینی دارد (300-302)؛ نقل قولی از جامع السعادات درباره طلب حرام و اقوال پیغمبر و امام جعفر صادق درباره آن (302)؛ خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج، مشکی، 302گ، 19 سطر (9/5×15/5)، اندازه: 15/5×22سم [ف: 6 - 533]