جنگ

14. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 3034/6 شامل: آداب عقیقه در قبل از اسلام و عقیقه در بعد از اسلام (75-77)؛ در «عقل و عقلا و در علم و علما و این دو باب از یک کتاب اند» (78-79)؛ قولی از پیغمبر به عم خود عباس درباره آموختن امری به او که آن که کفاره از ده گناه می‌شود (80)؛ قصیده‌ای در منقبت روضة نبی به نام «تحفة الاحباب فی منقبة روضة النبی» و یک مثنوی درباره سلسله ذهبیه و خواجه عبداللهی (81-85)؛ بیان تعدادی از آیات قرآنی و ترجمه و تعبیر آن‌ها (85-91)؛ چند نصیحت نویسنده به فرزند خود به ظاهر نصیحت کننده باید صوفی باشد در آداب سلوک و عبادت (91-93)؛ بیان تعدادی از اقوال پیغمبر اسلام و دستورات او (93-95)؛ تعدادی شعر از شیخ عطار و مولوی و سعدی (96-101)؛ آیاتی از قرآن کریم و ترجمه و تعبیر عرفانی هر یک از آن‌ها (101-106)؛ اقوال و وقایعی که در مجالس صوفیان گذشته (106-107)؛ مطالبی در عدل و ظلم به نقل از بزرگانی چون غزالی و دیگران (107-109)؛ در تحت «میفرمودند» نصایح و پندهای صوفیانه و عالمانه‌ای آمده است که ظاهراً باید نقل قول از صوفی بزرگی باشد (109-112)؛ نصایح و پندهای صوفیانه (112-121)؛ پنجاه باب از یکی کتب صوفیانه به عربی که از عقل و عقلاء شروع می‌شود و پس از بحث در علم و علماء و اخلاص و صبر و شکر و سایر مقامات به مسائل مربوط به حالات چون خوف و رجا می‌پردازد تا به فنا و بقاء می‌رسد و در آخر درباره حقوق والدین و ذکر اولاد و صله ارحام و اسباب حالیه رزق بحث می‌کند (122-132)؛ کلمات بزرگان صوفی و بزرگان علم و دین (134- 136)؛ چند وعظ و نصیحت صوفیان (136-137)؛ نصایحی از مرشدی و بزرگی از صوفیان به دراویش تحت خطاب «ای درویش» (138-140)؛ فهرست دو کتاب که نام آن‌ها نیامده ولی هر دو متعلق به زندگی به حضرت پیغمبر است (141-142)؛ فهرست نام مردان و زنان مندرج در نفحات الانس جامی (142-147)؛ اقوالی از پیغمبر اسلام (148-150)؛ کلمات صوفیان بزرگ زیر: خواجه عبدالخالق، خواجه علاء الدین، عطار، خواجه احرار (151-156)؛ آخرین کلمات مرشدی که نام او در متن نیامده (156-157)؛ بی‌کا، تا: محتملاً 878ق؛ کاغذ: دولت آبادی، جلد: مقوایی میشن عنابی، 84ص (75-158)، 22 سطر (9/5×17)، اندازه: 15/5×24سم [ف: 6 - 829]