جنگ

5. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 4559/1 آغاز: یکتب فی التعزية: لنا فی طول عمرک مایعزی ×× عن الهلاک لازالت المعمر / و لازال المتقدم للمنایا ×× سواک و انت فی العمر الموخر؛ انجام: ان سقوط الجمرتين و انما ×× بقاء الذى يبقى لبال قلایل. منشآت و منظومه‌های عربی است از قرن نهم. در صفحه 233 تاریخ ربیع الاول 814 در آن دیده می‌شود و در صفحه 244 چنین آمده است: «در 23 جمادی الاول 813 ملک الامراء به تبریز کوچ کرد و بخدمت امیر یوسف به تهنیت قتل سلطان احمد رفت، و سلطان احمد را در جمعه آخر ربیع الثانی 813 در تبریز کشتند» در ص 298 آمده: «قد وقع الفراغ من تنميمها اضعف العباد ... عبدالحی رحم الله من ترحم علیه». دکتر قاسم غنی در دو برگ یادداشت خود که همراه نسخه است می‌نویسد: به قرائن بسیار که در رسائل مختلف این سفینه دیده می‌شود می‌توان حدس زد که ناسخ و گردآورنده این سفینه یکی باشد و به ظن قوی گویا همین عبدالحی است. جامع و ناسخ آن در حدود هشتصد و بیست و اند در حدود ماردین (قسمت شمالی بین النهرین) که زبان فارسی هم در آن حدود حرف زده می‌شده است می‌زیسته است و نظر او جمع‌آوری منشآت عربی نویسندگان بوده و در نصف آخر کتاب از منشآت نظم و نثر فارسی هم آورده است؛ خط: نستعلیق، کا: عبدالحی، تا: با تاریخ 822ق؛ افتادگی: آغاز؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج قهوه‌ای، اندازه: 16/5×25/5سم [ف: 12 - 242]