التنوير على سقط الزند

6. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2577 آغاز: فى الغلق الباطل قوله: يكاد محين لاقى المنايا ×× بسيفك لايكون له معاد. لانه ادعى ان من يقتله الممدوح بسيفه لا يكاد ينشر يوم البعث جعل قتله اشد تأثيراً من اماتة الله تع و هذا من الغلق الذى لا جهة له؛ انجام: کانک البدر و الدنيا منازله ×× فما تليقك الا ليلة دار. ثم شبهه بالبدر فى كثرة اسفاره اذ البدر ينزل فى كل ليلة بمنزل آخر من منازل القمر اى كان فى سرعة السير و ادمان السفار كالبدر و ان الدنيا كمنازل القمر لا يقيم ليلة واحدة بمنزل و لايمسک دار ليلة واحدة يقال الافة يليقه اى امسكه و الله اعلم بالصواب خط: نسخ، بی‌کا، تا: 1251ق؛ افتادگی: آغاز (به قدر پنج برگ نسخه چاپی مصر) و ناقص است و بیت مندرج در آغاز آخرین بیت قصیده ششم است که به عنوان شاهد در مقدمه آورده؛ مجدول و مذهب و سرلوح و مقدمه منثور؛ جلد: چرمی، 126گ، 28سطر، اندازه: 20×32/5سم [ف: 2 - 829]