تقریظ

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3455/6 آغاز: بسمله، پایه سریر و الامصیر وجوب ذاتی رفیع تر از آنست که طایر خیال انسانی با شکسته پر و بال امکانی طیران در فضای ساحت عز جبروتش تواند نمود و لمعات بوارق اشراقات نور الانوار منیع تر از آنکه خفاش سیرتان ظلمت سرای حدوث؛ انجام: زخم سرم زیاری ناخن بپا رسید، در ره نماند هر که باور هنما رسید، آب دهن ز فیض خموش گهر شود، این راز سر بمهر ز دریا بما رسید. تقریظ دیوان شعر؛ بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج قرمز، 4ص (6-9)، قطع: بیاضی، اندازه: 15/5×33سم [ف: 10 - 1335]