تقریرات الاصول

8. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2575/8 آغاز: بسمله، صحیحی و اعمی من تقریرات ... اعلم انه بعد ما تحقق تصرف فی تلك الالفاظ بالاتفاق؛ انجام: و كذا لو زاد عمدا بخلاف الاعمی فحكمه عند ها كحكم ساير الاجزاء المطلوبة. مؤلف از شاگردان محمد شریف مازندرانی (شریف العلماء)، این مسئله که آیا الفاظ اسامی برای صحیح بوده یا اسامی برای اعم از صحیح و فاسد؟ به عبارت دیگر آیا استعمال الفاظ در صحیح و فاسد حقیقت است؟ مورد اختلاف اصولیین بوده عده‌ای قول اول را برگزیده که آنها را صحیحی نامیده و عده‌ای قول دوم را انتخاب کرده که آنها نیز اعمی نام گرفته‌اند. اختلاف دو قول و ادله هر یک در رساله مورد بررسی قرار گرفته است. محمد شریف مازندرانی قول دوم را ترجیح داده بر آن استدلال نموده است. ظاهرا یکی از شاگردان مازندرانی تقریرات استاد خود در این مسئله را در رساله حاضر به رشته تحریر در آورده است؛ کا: ابو القاسم بن محمد ابراهیم جوشقانی کاشانی، تا: 1244ق؛ کاغذ: فرنگی و اصفهانی، جلد: مقوایی با روکش کاغذی، 22گ (189پ-210)، اندازه: 11/5×17/5 [ف: 12 - 512]