تفسیر القرآن الکریم

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 16122/1 آغاز: بسمله، الحمدلله الذى انزل على عبده الكتاب نوراً الى رفع مصابیحه؛ انجام: و على التغيرات العارضة لها في الحركات و الانتقالات و نقل الاحوال مما فصل في محله ثم المراد. شاید از: حاج سید ابوالحسن طالقانی. ظاهراً برگرفته از مجلس درس استادش شیخ محمد حسین اصفهانی بوده است. استاد در مقدمه توضیح داده که چون تفسیر جامعی که شامل ظواهر کتاب الله باشد و مواعظ و معارف و علوم مستخرجه از آیات را بیان کند و اخبار وارده را نیز با بیان‌های شافیه در برداشته باشد، نیافتم در نظر گرفتم که تفسیری بدین مشخصات بر طلاب بیان کنم و در پایان آن که ناتمام مانده، چنین می‌نویسد: «الى هنا افاض مد ظله العالى وفقنا الله تعالى للاستفادة بتمامها منه ... الثامن من شهر جمادى الآخرة 1306»، از آغاز کتاب تا تفسیر آیه «یا ایها الناس اعبدوا ربكم الذى خلقكم ...» را دارد؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: احتمالاً سید ابوالحسن طالقانی، تا: 8 جمادی الثانی 1306ق، جا: سامراء؛ سید محمود طالقانی (فرزند سید ابوالحسن طالقانی) در آغاز نسخه شرحی درباره رساله‌های مجموعه نوشته و توصیه کرده که اولاد خاندانش آن را جهت یادگاری نگه دارند. این یادداشت را یک‌شنبه 6 ذیقعده 1393ق (11 آذر 1352ش) نوشته و تصریح کرده که اول تیر ماه همین سال از تبعید زابل و بافق برگشته است؛ کاغذ: کاهی شکننده، جلد: چرم قهوه‌ای، 258ص (2-259)، 19 و 20 سطر، اندازه: 18×23سم [ف: 45 - 21]